Anderhalf jaar geleden uploadde ESPN een compilatievideo op YouTube: razendsnel van geel naar rood. Bijna zestien minuten lang geniet de kijker van een aantal van de domste acties die de Nederlandse voetbalgeschiedenis rijk is: Lasse Schöne die Sander van der Eijk de huid vol scheldt, Oussama Tannane tegen ‘clown’ Richard Martens en Danny Buijs die in recordtempo twee gele kaarten binnensleept in de Galgenwaard.
Er zat nog geen FC Groningen-moment in deze compilatie, maar na afgelopen zondag kan daar zomaar verandering in komen. Keeper Etienne Vaessen liet zich op gênante wijze gaan na een dubieuze penalty, moest (niet voor het eerst) in bedwang gehouden worden door teamgenoten en kon met twee keer geel – dus rood – naar de kleedkamer. In het uitvak wist ik, en met mij vele anderen, meteen hoe laat het was: in slechts 160 seconden tijd had Vaessen weer een nieuwe landelijke (media)storm om zijn eigen persoon gecreëerd. Geen reclame voor zichzelf, geen reclame voor FC Groningen.
En toen brak de hel inderdaad los. Landelijke en regionale media staken niet onder stoelen of banken hoe dom het vertoonde gedrag was geweest. En terecht. Maar het tempo waarmee sommige conclusies getrokken werden, wekte op z’n zachtst gezegd mijn verbazing. Nog geen halve dag na het incident werd op Radio Noord en in een websiteartikel door analist Paul Matthijs, zelf ook niet liefste jongetje op het veld vroeger, en clubwatcher Stefan Bleeker onbegrip geuit over het uitblijven van een reactie van FC Groningen.
In De Koffiecorner, de FC Groningen-podcast van RTV Noord die doorgaans in de loop van maandag wordt opgenomen, werd het oordeel ook al snel geveld: FC Groningen ging “ontzettend laf” om met de “Vaessen-kwestie”. Etienne Vaessen was niet langer een mens, een speler en een werknemer, maar een ‘kwestie’ die opgelost moest worden. Dat de club niet binnen een dag klaarstond met een keiharde veroordeling, maar liever eerst met zijn werknemer in gesprek ging, is schijnbaar tegenwoordig niet meer een teken van goed werkgeverschap, maar een schandalige vertoning.
Ook Radio Milko, de FC Groningen-podcast van DVHN, liep maandagochtend met zevenmijlslaarzen op de zaken vooruit. Meer dan een handvol keren werd de suggestie van professionele hulp opgeworpen door FC Groningen-watcher Thijs de Jong. De tijd waarin voetbaljournalisten focussen op een wedstrijdverslag en interviews, lijken definitief voorbij: ze zijn nu duider, analist en medisch professional in één. ‘Watcher, blijf bij je leest’, denk ik dan soms.
In dezelfde podcastaflevering vond presentator William Pomp het overigens ook nodig om zonder bewijs een complottheorie de wereld in te brengen: Mo Allach zou Henk Veldmate op niet-chique wijze de club uit hebben gewerkt, als revanche voor een ruzie van 24 jaar geleden. Het ongemak bij collega De Jong was voelbaar, maar Pomp, die overduidelijk iets minder gecharmeerd is van deze technische directeur dan van zijn voorganger uit Coevorden, hield voet bij stuk en leek hoorbaar te genieten van zijn eigen, zelfbedachte wraakplan.
Nu, op deze woensdag, daalt het stof langzaam neer: publiekelijk excuses van Vaessen, een boete vanuit de FC en samen aan de slag om dit absurde gedrag in de toekomst te voorkomen. Allemaal logische acties, met medemenselijkheid en goed werkgeverschap als onderliggende basis. De aangekondigde mediastilte zal vast balen zijn voor de journalisten die met Vaessen lange tijd een lekkere quotemachine tot hun beschikking hadden, maar is zonder twijfel in het belang van de speler en club zelf.
Natuurlijk staat het iedereen volledig vrij om te schrijven en te zeggen wat ze willen. Ook bij Kon Veel Minder de podcast hebben mijn vrienden en ik het hart vaak op de tong. Maar als de ‘Vaessen-kwestie’ één ding heeft aangetoond: handelen uit pure emotie is nooit slim. Ook niet voor journalisten. Feitenvrij en pretentieus gebabbel schaadt niet alleen FC Groningen en haar supporters, maar bovenal de geloofwaardigheid van de journalist zelf. Wellicht dat hun werkgever daarvoor professionele hulp kan inschakelen.
Jeffrey Ras
Schuift met regelmaat aan bij Kon Veel Minder de podcast