Elk jaar vertrekken er spelers bij de FC Groningen. De één geruisloos, de ander met een stuk meer aandacht. Zo ook deze zomer. Mats Seuntjens, Hidde Jurjus en Marvin Peersman, Rui Mendes en Dirk Baron vertrekken of zijn al vertrokken, evenals de huurlingen Younes Taha en Dies Janse. Gelukkig blijft Tygo Land nog een jaar. Allemaal spelers die hun inzet hebben getoond voor onze club. En daarom verdienen ze bij terugkomst in de Euroborg, ook als ze voor de tegenstander spelen, altijd een goed ontvangst.
Soms vertrekt er iemand die eigenlijk nog steeds als een speler van ons voelt. Een supporter die toevallig zo goed kan voetballen, dat-ie op het veld is terechtgekomen in plaats van de tribune. Als zo’n iemand vertrekt, doet me dat persoonlijk net nog iets meer. Een beetje alsof je eigen kind uitvliegt. En dan doel ik natuurlijk op Romano Postema.
Postema voetbalt bij FC Groningen sinds 2013. Hij leerde voetballen bij DIO Groningen en GVAV, en debuteerde in 2019 uiteindelijk op 17-jarige leeftijd voor FC Groningen onder Danny Buijs. Verhuurd aan FC Den Bosch en Roda JC, waarna hij terugkeerde in het KKD-seizoen.
Daarin werd hij clubtopscorer met 18 doelpunten en was ontzettend belangrijk voor de promotie. Het seizoen erna veranderde hij van basisspeler naar invaller, waarna hij afgelopen seizoen nogmaals werd verhuurd, nu aan FC Emmen. Daar werd hij topscorer van de KKD met 24 doelpunten. En nu vertrekt hij definitief, naar Viking FK in Noorwegen.
Romano symboliseert voor mij persoonlijk de wederopstanding van FC Groningen. Met hem en de andere jonkies keerden we terug naar de eredivisie. Als supporters kregen we onze trots terug. Groningse trots, want niets is mooier dan een ploeg met heel veel eigen jeugd die ook nog eens presteert.
Zijn doelpuntenstroom in de tweede seizoenshelft van het promotiejaar leidde tot de ontknoping in de laatste wedstrijd van dat seizoen. Tijdens de corteo voor Roda JC-thuis liep ik een stuk op met de vader van Romano. Met hem (en Romano’s oom) heb ik jaren in hetzelfde elftal gespeeld. Hoe bijzonder is het dan dat je dan samen naar het stadion loopt om hem toe te juichen.
De voetbalwereld is een wereld die snel vergeet. Veel supporters hebben het nu over Luciano, Thijmen en Jorg die heel belangrijk waren voor de wederopstanding als eigen jeugd. Absoluut waar. Maar dan doen we Romano heel erg tekort. Hij verdient in mijn ogen dan ook een groots afscheid.
Ik hoop dat er snel een weekend in augustus of september gevonden kan worden, waarin Romano nog één keer door een volle Euroborg toegezongen wordt. Nog één keer de waardering voelt voor wat hij hij voor FC Groningen betekend heeft. En dat hij voor altijd één van ons is en zal blijven. Dat verdient hij.
Romano, bedankt voor wat je ons en de club hebt gegeven!
John de Jonge
Voorzitter Supportersvereniging FC Groningen